Contános o día máis feliz da túa vida

          O día máis feliz da miña vida foi sen dúbida, estar na mesa co Poeta de honra, do País máis extraordinario do Século XX, Fernando Pessoa, o home das letras por excelencia.
Entre palabras sen cerimonia, apoiadas sobre a mesa, lía algúns dos seus poemas, agradables á vista. Deixáronme estupefacta e sorprendida con tanta escrita asociada á perfección, facendo-nos desdobrar noutras personaxes, así como, sentir todo de todos os xeitos, dramático na súa complexidade. Case non vía onde miraba, se para min, o para o enigma que pretendía a cada día descifrar. De certo, non poderá, porque a escuridade está preta, e a dificultade de manter os nosos soños é complicada. Agradaba-me aquela dimensión astroloxía, que nos facía recuar ou elevar o tempo, aquel saber extremo sen noción de límite e sen contratempos. Era el mesmo, e alí estaba eu a delirar co a súa presenza, no auxe da imaxinación, no florecer, no camiño e na ambición da escrita. Si, porque escoitar o Rei de experiencia, é crecer na área que o rodea. Sentí algo tráxico nas súas palabras, heroicidade no modo de ver o mundo.

            Sendo así, aínda hoxe, presencio ese momento como único e ficcional. A miña mente abriuse á imaxinación e tentou integrar-se nun momento de gloria co ortónimo. Como sería eu capaz de me envolver con el nun momento de interrogación rectórica, senón nun soño? Inexplicable, é un feito, pero non lamento. Soñei acordada e foi asombroso sentir un nerviosismo estupefacto nas miñas entrañas, ao notar a capacidade intelectual do autor. Non me condenen por tentar, inconscientemente, achegar-me, ao que para min é o significado máis relevante de estar viva e continuar neste mundo sen sentido, sen dó nin piedade. Entre sorrisos de boca aberta, de corazón sentido, así me sentí co a universalidade do Fernando Pessoa, marcada polo modernismo,  característico do seu tempo. Ben, non teño alento para describir tal situación, esta miña fuxida na mente, rodeada de libros cultos, do Señor da palabra e do libre, pero quero-me debruzar sobre tal tema porque me causou os minutos máxicos, aínda que fosen finxidos.

            Alguén entenderá este meu sentimento interior, conflitivo entre si, manuseado entre ser ou non ser, sentir ou non a capacidade de liberar pensamentos relacionados co a personaxe titulada de Fernando Pessoa na súa magnitude? Eu diría que non é doado entender este amor platónico por un home que marcou unha xeración replecta de 'dor de pensar', agonía de vivir, confusión asociada ao non saber definirse. Valorizo ​​con gran determinación o seu heterónimo ‘Álvaro de Campos', chegando ata a afirmar que é a escrita máis brillante de toda unha vida. Por suposto, non me podo esquecer do dinamismo de António Lobo Antunes, con quen me identifico, do Nietzche, Mário de Sá Carneiro, Arthur Schopenhauer, Baudelaire, entre outros. A pesar deste separador, sigo a dar a maior sensibilidade ao ortónimo, por quen teño unha paixoneta, nada secreta, pola escrita no seu máximo. Esta paixón estrondonsa iniciouse á dez anos, na miña adolescencia revoltante, e sobre todo libre de prexuízos e conceptos. Esta son eu, cun pasado que define o ser en que me fixen hoxe. Un hoxe que é nada máis, nada menos, que a pobreza mental da poboación, que non lle importa co a cultura, co a lectura, co a esperteza e co a intelixencia, ambas ambivalentes e fortes para determinar o desenvolvemento e o florecer da imaxinación que xorde desde a infancia con pequenas falas, con pequenas aprendizaxes.